W tym samym roku umieszczono 38 znaków granicznych.
W brytyjskim Mandacie Palestyny narastał konfliktu żydowsko-arabski. Poszukując jego rozwiązania, w dniu 29 listopada 1947 roku została przyjęta Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181. Zakładała ona między innymi, że obszar Palestyny miał być podzielony pomiędzy nowo powstałe państwa żydowskie i arabskie. Arabowie odrzucili rezolucję i dzień później doprowadzili do wybuchu wojny domowej w Mandacie Palestyny. Jej kontynuacją była I wojna izraelsko-arabska (1948–1949), w trakcie której siły żydowskie przejęły kontrolę nad całą Galileą. Pod koniec października 1948 roku, podczas operacji „Hiram” oddziały izraelskie zajęły 18 libańskich wiosek w rejonie tzw. Palca Galilei (Izraelczycy doszli w tym rejonie do rzeki Litani). W dniu 23 marca 1949 roku zawarty został traktat rozejmowy izraelsko-libański. Ustalał on linię demarkacyjną pomiędzy Izraelem a Libanem. W założeniu, granica izraelsko-libańska miała przebiegać zgodnie z granicą z 1923 roku pomiędzy Mandatem Syrii i Libanu a Mandatem Palestyny. Równocześnie zawarte zostały traktat rozejmowy izraelsko-egipski (24 lutego 1949 r.), traktat rozejmowy izraelsko-jordański (3 kwietnia 1949 r.) i traktat rozejmowy izraelsko-syryjski (20 lipca 1949 r.).