Florios i Platzia Flore – romans bizantyński z przełomu XIV i XV wieku.
Zarys treści Romans Florios i Platzia Flore (Diégesis eksájteros erotiké kaj ksené Phloríu kaj Plátzia Phlòres) liczy 1874 wiersze polityczne. Pewien skromny rycerz ślubuje św. Jakubowi pielgrzymkę, jeśli zostanie ojcem. Kiedy jego żona Topatsia znalazła się w stanie błogosławionym, małżonkowie udają się z pielgrzymką do Santiago de Compostela. Po drodze napada na nich saraceński król Filip. Rycerz ginie, a jego żona dostaje się do niewoli i zostaje służącą królowej Kalliotery. Królowa również oczekuje potomstwa. Obie kobiety w tym samym dniu wydają na świat dzieci, królowa rodzi syna Floriosa, służąca — córkę Platzię Florę. Topatsia umiera podczas porodu. Doszedłszy do pełnoletniości młodzi zakochują się w sobie. Królowa jest jednak przeciwna temu uczuciu, rozdziela zakochanych, wysyłając syna na naukę do Montorion. Platzia Flore wręcza ukochanemu czarodziejski pierścień z szafirem, który zmienia barwę, ilekroć ona znajdzie się w niebezpieczeństwie. Po wyjeździe syna królowa oskarża Platzię Florę o próbę otrucia króla, za co ma być ona spalona na stosie. Dzięki pierścieniowi Florios dowiaduje się o grożącym ukochanej niebezpieczeństwie i w ostatniej chwili przybywa na ratunek.