Z kolei uczuciu młodych przeciwstawia się ojciec Floriosa, król Filip, który potajemnie wysyła Platzię Florę do emira Egiptu. Ten więzi ją w wieży pałacowej. Florios odnajduje ją przy pomocy pierścienia, co emir uznaje za cud. Wyprawia młodym wesele i szczęśliwa para młoda powraca na hiszpański dwór rodziców Floriosa. Król i królowa, ustępują przed tak wielką miłością i urządzają drugie wesele. Ostatecznie nawracają się też na "katolicką wiarę rzymskiej ortodoksji", a lud powołuje Floriosa na króla "Starego Rzymu", którym rządzi prawdziwie po chrześcijańsku.
Romans Florios i Platzia Flore jest tłumaczeniem popularnej na Zachodzie francuskiej opowieści ludowej Floire et Blanceflor z XII stulecia. Do Bizancjum opowieść dotarła w wersji włoskiej zatytułowanej Il Cantare di Fiorio e Biancifiore pochodzącej z przełomu XIII i XIV wieku. Z włoską wersją romansu zapoznał Greków Florentyńczyk Andrea Acciauolo, przyjaciel Boccaccia, który przebywał na Peloponezie w latach 1338–1341. Boccaccio opisał losy bohaterów Il Cantare di Fiorio e Biancifiore w utworze pt. Filicolo (1336 r.). Tekst grecki romansu pełen jest italianizmów. Utwór powstał u schyłku XIV lub na początku XV wieku. Zachował się w 2 rękopisach z tego czasu.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Bizantyńskie romanse 1204–1453