Według specyfikacji USAAC (Circular Proposal 38-385/Specification Number 98-102) miał być to dwusilnikowy samolot o zasięgu przynajmniej 1200 mil (promieniu działania 600 mil), prędkości przelotowej wynoszącej przynajmniej 200 mil na godzinę i udźwigu bomb wynoszącym przynajmniej 1200 funtów (odpowiednio - 1931 km, 321 km/h i 544kg). Głównymi projektantami nowego samolotu zostali John Leland Atwood (w późniejszym czasie zaprojektował także między innymi myśliwce P-51 Mustang, F-100 i samolot rakietowy X-15) oraz J.S. Smithson.
Do konkursu zaprojektowano cztery samoloty - Douglas Model 7B (późniejszy Douglas A-20 Havoc), Stearman Model X-100 (oznaczenie USAAF Stearman XA-21), Martin 167 (późniejszy Martin Maryland) i North American NA-40.
Pierwsza wersja samolotu napędzana silnikami gwiazdowymi typu Pratt & Whitney R-1830 o mocy 1100 KM każdy została oblatana w styczniu 1939 (10 lutego według innego źródła) za jego sterami zasiadał Paul Balfour. Loty wykazały niedobór mocy silników, maksymalna prędkość wynosiła tylko 268 mil na godzinę (431 km/h), samolot cierpiał także na znaczne wibracje ogona przy dużych prędkościach.