W tym momencie do daty zakończenie konkursu USAAC pozostało już tylko dwa miesiące, co nie dawało dużo czasu na poważnie zmiany konstrukcyjne, w North American zmieniono tylko silniki samolotu na Wright R-2600 o mocy 1500 KM każdy. Już w tej wersji, NA-40B (lub NA-40-2), samolot został dostarczony do bazy USAAC Wright Field w marcu 1939, gdzie został oblatany przez pilotów Armii. Z nowymi silnikami prędkość samolotu przekroczyła 300 mil na godzinę, w czasie prób osiągnął on prędkość maksymalną 309 mil na godzinę (497 km/h) i był ogólnie chwalony za dobre własności pilotażowe. W tej fazie testów samolot nie otrzymał jeszcze wojskowego numeru seryjnego ani oficjalnego oznaczenia USAAF.
W tym czasie w North American kontynuowano prace projektowe nad samolotem i zaprojektowano wówczas kilka innych wersji, w tym wersje eksportowe
W połowie kwietnia już po jego oblataniu samolot został przekazany do programu testowego dla bombowców szturmowych (attack bomber).