W trakcie trwania tego programu samolot został całkowicie rozbity w czasie próby lądowania na jednym silniku, katastrofa została określona jako błąd pilota, niemniej w tym momencie North American nie było w stanie dostarczyć drugiego prototypu przed końcem konkursu.
Tuż przed katastrofą samolotu Armia ogłosiła nowy konkurs (Circular Proposal 39-640) i po katastrofie jedynego prototypu NA-40B Armia zasugerowała zakładom North American, aby ta firma stanęła do konkursu na ten samolot bazując właśnie na NA-40B. Zakłady North American przyjęły sugestię i w ciągu zaledwie kilku miesięcy zespół konstrukcyjny pod niezmienionym kierownictwem Atwooda i Smitha zaprojektował ulepszoną i powiększoną konstrukcję, która otrzymała oznaczenie fabryczne NA-62 i ostatecznie została poznana jako North American B-25 Mitchell.
Konstrukcja North American NA-40 był dwusilnikowym górnopłatem o konstrukcji całkowicie metalowej z podwójnym usterzeniem pionowym i z trójkołowym, chowanym w locie podwoziem z kołem przednim. Silniki napędzały metalowe, trzypłatowe śmigła Curtiss Electric o stałej prędkości obrotu. Samolot miał wąski kadłub z płaskimi ścianami bocznymi.