Długie, równe płetwy piersiowe, w kształcie szerokiego łagodnie zagiętego ku tyłowi sierpa. Pomiędzy nimi ryba posiada wyraźny, wysoki, prostopadły grzbiet. Podstawa pierwszej płetwy grzbietowej, usadowiona na wysokości tylnych krawędzi płetw piersiowych, jest stosunkowo wysoka, trójkątna lub w kształcie tępo zakończonego sierpa z szeroką wolną dystalną krawędzią. Druga płetwa grzbietowa mała, umiejscowiona na wysokości płetwy odbytowej. Płetwa ogonowa duża i szeroka, lecz krótsza niż u innych przedstawicieli Carcharhinus, asymetryczna i heterocerkiczna. Górny łuk płetwy ogonowej kilkakrotnie dłuższy od dolnego. Na końcu górnego łuku wyraźnie zaznaczony fałd skórny, poprzedzony księżycowatym wycięciem. U samca z części płetw brzusznych wykształcił się narząd kopulacyjny zwany pterygopodium. Posiada 3 poziome niskie owalne grzbiety prowadzące do zębów marginalnych. Skórę pokrywają połyskujące łuski plakoidalne zwane "skórnymi zębami". Grzbiet cechuje się barwą jasno- lub ciemnoszarą, czasem nawet brązową. Na bokach biegnie słabo widoczny jasny pas. Spód tułowia jest jasny, srebrny lub biały. Płetwy są ciemniejsze od korpusu z wyjątkiem pierwszej płetwy grzbietowej i wewnętrznych powierzchni płetw piersiowych. Dalsze krawędzie płetw brzusznych, drugiej płetwy grzbietowej, odbytowej i ogonowej przyjmują niekiedy kolor czarny.