Pałac mauretański z okresu taifatu alt=Torre del Trovador|mały|244x244px|Torre del Trovador alt=Detal fryzu Sali Złotej z zachowanymi pozostałościami polichromii (XI w.).|mały|254x254px|Detal fryzu Sali Złotej z zachowanymi pozostałościami polichromii (XI w.). Pałac, którego budowę zlecił Abú Ja’far Ahmad ibn Sulaymán al-Muqtadir Billah, drugi władca z dynastii Banu Hud, został w większej części postawiony w latach 1065–1081. Budowa pałacu miała być wyrazem potęgi taifatu Saraqusta w II poł. XI w. Władca nazywał go pałacem Qasr al-Surur (Pałacem Radości), a salę tronową Maylis al-Dahab (Salą Złotą). Nazwa Aljafería (Pałac Jafara) pojawia się po raz pierwszy w tekstach Al-Yazzara as-Saraqusti (aktywnego 1085-1100). Ogólny plan pałacu podąża za umajjadzkimi zamkami pustynnymi dzisiejszej Syrii i Jordanii z I poł. VIII w. Zamki te są oparte na planie kwadratu z wieżami na planie półkola oraz podziałem części centralnej na trzy prostokątne części, z których środkowa zawiera dziedziniec z basenami, a część północna i południowa zawiera kwatery mieszkalne. W Aljaferii plan ten został zrealizowany głównie w części centralnej, zaś plan zabudowy bocznej jest zmodyfikowany. Część północna była ważniejsza od południowej, stąd posiada dodatkowe piętro oraz bogato zdobioną kolumnadę, służącą za teatralne wprowadzenie do sali tronowej.