możliwe, że jakiś wpływ na jej obsadę miał wójt dziedziczny, zaś książęta wielkopolscy zapewne bezpośrednio dokonywali jej zatwierdzenia. Po konfiskacie urzędu dziedzicznego wójta w 1314 r., pomiędzy władcę a miasto wkroczył starosta generalny Wielkopolski jako pełnomocnik królewski. Miał on decydujący wpływ na wybór rady aż do śmierci króla Kazimierza Wielkiego (1370 r.). W poł. XIV w. poznańska rada stała się najważniejszym organem samorządu miejskiego, podporządkowując też sobie miejską ławę sądową. W późnym średniowieczu obejmowała swoimi kompetencjami wszystkie sprawy dotyczące osób posiadających prawo miejskie (nieruchomość w mieście), a także wykroczenia popełnione na terenie miasta. Spod sądu miejskiego wyłączeni byli tylko duchowni i miejscy Żydzi. Rada sądziła sama i była nadrzędną instancją w stosunku do ławy miejskiej. Pod koniec XIV w. radę wybierała komuna miejska (communitas), rola starosty ograniczała się jedynie do zatwierdzenia tego wyboru.
XV-XVIII w.