Świadczyć może o tym fragment pochodzący z traktatu Berachot 28b-29a w wersji Talmudu Babilońskiego: „Następnego roku, gdy je zapomniał [chodzi o twórcę Birkat ha-Minim Samuela ha-Katana], wówczas próbował przez dwie lub trzy godziny przypomnieć je sobie, lecz nie został z tego powodu wykluczony”. Wzmianka ta wskazuje, że Samuel nie recytował Birkat ha-Minim razem z modlitwą Amida, podobnie jak i społeczność, z którą się modlił. Termin Nocrim nie występuje w całym korpusie pism tanaickich. R. Kimelman sugeruje wręcz, że gdyby ten termin występował w pierwotnym tekście Dwunastego błogosławieństwa i to na pierwszym miejscu, to w nomenklaturze talmudycznej błogosławieństwo nosiłoby nazwę Birkat ha-NocrimR. Kimelman, „Birkat Ha-Minim and the Lack of Evidence for an Anti-Christian Prayer in Late Antiquity” [w:] Jewish and Christian Self-Definition Volume Two: Aspects of Judaism in the Graeco-Roman Period, pod red. E.P. Sandersa, A. I. Baumgartena oraz A. Mendelsona, Londyn 1981, s. 238.. W Tosefcie Berachot III, 25 wspomniano o włączeniu do wcześniejszego tekstu błogosławieństwa fragmentu odnoszącego się do Minim. Czytamy tam: „Włączono [błogosławieństwo] heretyków do błogosławieństwa dla odstępców”.