XIV-wieczny redaktor przeprowadził nowe porządkowanie materiału w ten sposób, aby powstał z niego w miarę spójny ciąg chronologiczny dla lat 730-1384.
Okoliczności powstania Jak ustalili badacze, pierwotna wersja Wielkiej kroniki powstała pod koniec XIV wieku w bibliotece arcybiskupa gnieźnieńskiego, służąc potem za podstawę dalszym odpisom w Gnieźnie i Poznaniu. Druga redakcja była znana na początku XV w. w kręgach Uniwersytetu Krakowskiego. Prawdopodobnie najstarszy przedstawiciel tej grupy rękopisów znalazł się już około 1400 roku na dworze Władysława Jagiełły.
Teksty zebrane w Wielkiej Kronice nie są znane skądinąd – pochodzą więc prawdopodobnie z egzemplarzy zabranych z różnych miejsc i złączonych w jeden księgozbiór albo „tekę” z materiałami. Zbierane były zapewne jako źródła do jakiegoś nowego dzieła historycznego. „Teka” lub „biblioteczka” uległa zniszczeniu już po wykonaniu obu redakcji.