Część historyków przypuszcza, że źródła historyczne zgromadził w kapitule gnieźnieńskiej podkanclerzy Kazimierza Wielkiego, archidiakon gnieźnieński Janko z Czarnkowa. Piastował on różne godności duchowne w Poznaniu, Gnieźnie, Włocławku, Krakowie i Wrocławiu, mógł więc skopiować teksty lub zabrać oryginały rękopisów dzieł, wchodzących w skład Wielkiej Kroniki. Chciał zapewne na ich podstawie napisać własną historię Polski, ale ukończył jedynie część opowiadającą o czasach jemu współczesnych. Na tezę taką nie ma jednak dowodów i wielu badaczy ją kwestionuje, gdyż w Wielkiej Kronice znalazły się notatki pochodzące z lat już po śmierci Janka.
Znaczenie Badacze przyjmują, że kolekcjonowanie źródeł historycznych w Wielkiej kronice było wstępem do planowanej pracy kronikarskiej. Zwód powstał w ostatnich latach XIV wieku w postaci, jaka jest współcześnie znana. Pierwsza redakcja została sporządzona w Wielkopolsce, najprawdopodobniej w Gnieźnie. Materiały wielkopolskie zostały zapożyczone przez dwór lub uniwersytet w Krakowie, gdzie w czasach Jadwigi i Jagiełły, wokół kancelarii królewskiej, powstawał oficjalny ośrodek polskiej historiografii dworskiej.