W latach 1249–1252 we władanie Marchii Brandenburskiej przeszła ziemia lubuska, będąca wcześniej częścią rozbitej dzielnicowo Polski, a w XV w. Marchia Wkrzańska kosztem Pomorza oraz Chociebuż kosztem Czech.
Elektorat Brandenburgii W 1320 roku wygasła brandenburska linia Askańczyków, stąd od 1323 do 1373 r. Brandenburgią władali przedstawiciele dynastii Wittelsbachów, znani bardziej jako władcy Bawarii i Palatynatu Reńskiego. W 1356 r. Brandenburgię podniesiono do rangi elektoratu, którym pozostawała do końca istnienia Świętego Cesarstwa Rzymskiego w 1806 r. Po okresie rządów Wittelsbachów, w 1373 r. władcą marchii został cesarz niemiecki Karol IV Luksemburg. Oznaczało to, że zawiązała się unia personalna między Brandenburgią a rządzonymi również przez Karola Krajami Korony Św. Wacława. Elektorat Brandenburgii nie stał się częścią Królestwa Czech i zachował swą odrębność prawną, dzięki czemu Luksemburgowie uzyskali drugi głos elektorski (pierwszy mieli z racji bycia królami Czech). Po 5 latach unia dobiegła końca na skutek śmierci cesarza w 1378 roku, w wyniku czego nowym cesarzem i królem czeskim został jego syn Wacław, elektorem brandenburskim młodszy Zygmunt. W 1415 r.