Od marca 1959 wyznaczony na stanowisko szefa oddziału II technicznego w Zarządzie Służb Technicznych Szefostwa Wojsk Pancernych. Od lipca 1963 do listopada 1966 szef Służby Techniczno-Czołgowej Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy, od września 1963 w stopniu pułkownika. W listopadzie 1966 został szefem Zespołu Szkolenia Technicznego oraz Stanu Technicznego Sprzętu Bojowego w Inspekcji Sił Zbrojnych w Warszawie. Od lipca 1968 zastępca dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego ds. technicznych; od kwietnia 1971 (po zmianach organizacyjnych) szef Służb Technicznych - zastępca dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego. W 1973 ukończył kurs organizacji i kierowania w Akademii Sztabu Generalnego WP w Warszawie.
1 października 1974 na mocy uchwały Rady Państwa PRL otrzymał nominację na stopień generała brygady; nominację wręczył mu w Belwederze 11 października 1974 przewodniczący Rady Państwa prof. Henryk Jabłoński w obecności I sekretarza Komitetu Centralnego PZPR Edwarda Gierka. W latach 1975–1978 zastępca szefa Komitetu Technicznego Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw - Stron Układu Warszawskiego w Moskwie. Od października 1978 dyrektor Departamentu Wojskowego Ministerstwa Przemysłu Maszyn Ciężkich i Rolniczych.
Zmarł nagle na zawał.