Zachodnia Straż Obywatelska (ZSO) – straż obywatelska powołana 19 lipca 1920 przez Radę Obrony Państwa na obszarze byłej dzielnicy pruskiej w celu udzielenia pomocy władzom bezpieczeństwa publicznego w utrzymaniu ładu i porządku w kraju. ZSO była cywilną formacją pomocniczą Wojska Polskiego lub Policji Państwowej na terenie byłej dzielnicy pruskiej – tzn. na terenie: województwa poznańskiego i województwa pomorskiego.

Rozporządzenie Rady Obrony Państwa weszło w życie w dniu 27 lipca 1920. Straż miała funkcjonować tylko w czasie wojny z bolszewikami. Na czele ZSO stał Komendant Główny. Komendantowi Głównemu podlegało bezpośrednio dwóch komendantów wojewódzkich (województwa poznańskiego i województwa pomorskiego). Komendanta Głównego i komendantów wojewódzkich mianował Minister byłej Dzielnicy Pruskiej. Komendantom wojewódzkim podlegali komendanci powiatowi. Komendantów powiatowych mianował komendant wojewódzki na wniosek starosty. Komendant Główny, w razie potrzeby, mógł powołać komendantów obwodowych i podporządkować im kilku komendantów powiatowych.

Straż została zobowiązana do wykonywania poleceń państwowych władz administracyjnych, ale wyłącznie w zakresie swego działania, czyli utrzymania ładu i porządku w kraju.