Tym samym majątek benedyktynów uszczuplił się do sześciu wiosek: Orłowej, Lutyni Polskiej, Lutynie Niemieckiej, Łaz, Poręby, Rychwałdu, części Dziećmorowic, ponadto posiadali jeszcze nieliczne karczmy, np. w Żukowie Dolnym.
Gdy w 1545 do samodzielnych rządów doszedł w księstwie cieszyńskim Wacław III Adam, na podległym mu obszarze rozpoczęła się Reformacja, objawiająca się m.in. sekularyzacją dóbr zakonnych. Nie ominęła ona klasztoru w Orłowej. Wczesnym latem 1545 książę podjął decyzję o usunięciu opata Michała Pielesza. W obronie benedyktynów stawił się król Polski Zygmunt I Stary, szukając również wsparcia u króla czeskiego Ferdynanda I, który zwrócił się do księcia aby ten oddał skonfiskowane wioski. Wacław III Adam przez kilka lat nie ustępował, po czym zwrócił mnichom niewielką część ich dawnych posiadłości. Po śmierci opata Michała Pielesza 22 lutego 1560 zastąpił go opat Andrzej Burzyński, który podjął próbę rewindykacji dalszych dóbr. Wywołało to efekt odwrotny od zamierzonego, gdyż książę cieszyński przepędził go i ostatecznie skonfiskował resztkę dóbr klasztornych, wcielając je do frysztackiego klucza dóbr książęcych. Nie powiodły się próby odżegnania księcia Wacława III Adama od rozsprzedania dawnych dóbr benedyktynów przez opatów tynieckich w latach 60. i 70.