Po powrocie do kraju był starszym pomocnikiem szefa oddziału operacyjnego w Szefostwie Wojsk Pancernych w Warszawie. Od 1959 zastępca dowódcy 9 pułku czołgów ds. liniowych w Słupsku, a od 1960 dowódca 58 pułku czołgów w Elblągu. Od 1965 szef sztabu – zastępca dowódcy 20 Dywizji Pancernej w Szczecinku. W latach 1966–1968 studiował w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie. Pu ukończeniu studiów został dowódcą 5 Dywizji Pancernej w Gubinie (1968–1973); dywizja ta zdobyła tytuł przodującej w WP i w 1970 reprezentowała ludowe WP podczas ćwiczeń w NRD, kiedy forsowała rzekę Łabę. 5 października 1972 na mocy uchwały Rady Państwa PRL mianowany na stopień generała brygady; nominację wręczył mu 11 października 1972 w Belwederze przewodniczący Rady Państwa prof. Henryk Jabłoński. W latach 1973–1978 był szefem Służby Czołgowo-Samochodowej MON, a w latach 1978-1982 szefem Sztabu Służb Technicznych - zastępcą Głównego Inspektora Techniki WP. W 1977 ukończył Wieczorowy Uniwersytet Marksizmu-Leninizmu dla kierowniczej kadry Instytucji Centralnych MON i akademii wojskowychWychowanie ideowe i patriotyczne - to mocne spoiwo społeczne, "Żołnierz Wolności", nr 161, 9 lipca 1977, s. 3.. 5 października 1978 Rada Państwa PRL awansowała go na stopień generała dywizji.