Sędzia ringowy, który był tuż obok pięściarzy, uznał, że cios był prawidłowy i ogłosił wygraną Durána przez techniczny nokaut w 13. rundzie.
W tym samym roku (17 listopada w Madison Square Garden) Durán doznał pierwszej porażki w towarzyskiej walce z Portorykańczykiem Estebanem de Jesúsem po 10 rundach na punkty, będąc liczony w 1. rundzie. W 1973 trzykrotnie obronił tytuł mistrza świata, za każdym razem w Panamie, wygrywając kolejno z Jimmym Robertsonem (20 stycznia przez KO w 5 rundzie), Hectorem Thompsonem (2 czerwca przez TKO w 8. rundzie) i z przyszłym czempionem Gutsem Ishimatsu (8 września przez TKO w 10 rundzie).
16 marca 1974 w Panamie Durán zrewanżował się za porażkę Estebanowi de Jesúsowi, wygrywając z nim w obronie pasa mistrzowskiego przez nokaut w 11. rundzie. Później siedmiokrotnie bronił tytułu, pokonując: Masatakę Takayamę (21 grudnia 1974 w San José przez Ko w 1. rundzie), Raya Lampkina (2 marca 1975 w Panamie przez KO w 14. rundzie), Leoncio Ortiza (20 grudnia 1975 w San Juan przez KO w 15 rundzie), niepokonanego Lou Bizzarro (23 maja 1976 w Erie przez KO w 14 rundzie), Alvaro Rojasa (15 października 1976 w Hollywood przez KO w 1. rundzie), Vilomara Fernandeza (29 stycznia 1977 w Miami przez KO w 13.