Miejscowi wyznawcy prawosławia stanowczo odmawiali przejścia na neounię i grozili zniszczeniem świątyni w Uhninie, gdyby miała zostać przekazana Kościołowi katolickiemu.
W 1927 metropolita warszawski i całej Polski Dionizy, mimo zakazów władz, a w odpowiedzi na stałe prośby miejscowych wiernych, zaczął kierować do Uhnina mnichów z monasteru św. Onufrego w Jabłecznej. Pierwsze nabożeństwa odprawiane przez nich odbyły się przed budynkiem zamkniętej cerkwi, jednak przybycie duchownych skłoniły miejscowych wiernych do zerwania pieczęci z drzwi świątyni. Kilkakrotnie doszło do nielegalnego nabożeństwa w otwartej w ten sposób cerkwi, którą następnie każdorazowo zamykała policja. Dopiero w 1930, wobec nieustępliwej postawy prawosławnych, władze lokalne postanowiły zgodzić się na otwarcie cerkwi w Uhninie jako filii parafii w Sosnowicy, o ile równocześnie prawosławni zrezygnują na rzecz katolików z cerkwi w Hołownie. W 1933 cerkiew w Uhninie znalazła się na liście 112 świątyń przewidzianych do otwarcia, zaś 21 kwietnia tego samego roku została udostępniona do celów kultowych. Pozostawała przy tym własnością państwa. Miejscowym wiernym pozwolono natomiast z własnych środków wykonać remont dachu i wnętrza świątyni.