Według Grzegorza Pelicy cerkiew w Uhninie została otwarta jako neounicka, przy czym uczęszczająca do niej ludność nie utożsamiała się z katolicyzmem i uważała się za prawosławnych. Autor ten podaje, że w latach 30. XX wieku w Uhninie działała także kaplica domowa, którą nadal obsługiwali mnisi z Jabłecznej.
20 czerwca 1938 cerkiew została ponownie zamknięta, zaś na 6 lipca wyznaczono termin jej rozbiórki. Działo się to w ramach akcji burzenia cerkwi na Chełmszczyźnie, ostatniej fazy akcji rewindykacji cerkwi prawosławnych w II Rzeczypospolitej. Jeszcze przed tym terminem delegacja parafian z Uhnina udała się do Warszawy, prosząc o nieniszczenie świątyni, argumentując, że obiekt został niedawno odremontowany i przedstawia znaczne walory estetyczne. Według Dawidziuka cerkiew została zniszczona 8 lipca 1938 przez wynajętych robotników i strażaków. Przed przystąpieniem do rozbiórki policja rozpędziła zgromadzonych wiernych. Następnie burzący zniszczyli ikonostas i inne elementy wyposażenia świątyni.