Pozwoliło to nie tylko na wzrost ilości i wartości wytwarzanych produktów, lecz także ich różnorodności, na którą składały się tkaniny przeznaczone do szycia sukien, koszul, bielizny, jak również różnorodne atłasy, tafty, szaliki, apaszki, szale męskie, krawaty żakardowe, kolorowe chusteczki do butonierki i wiele innych. W drugiej połowie lat 30. XX wieku – oferta rozwijającej się fabryki została wzbogacona o tkaniny techniczne z jedwabiu naturalnegoMiędzy innymi tkaniny spadochronowe i balonowe (jedwab milanowski posłużył do wykonania polskich balonów stratosferycznych wyróżnianych w zawodach o puchar Gordona Bennetta, w latach 1933, 1934, 1935 i 1938, a ponadto balonu „Gwiazda Polski” – zob.: Beata Witaczek-Nehring, op.cit. W opracowaniu Marii Barbasiewicz: Centralna Doświadczalna Stacja Jedwabnicza, op.cit. czytamy: „Na XIV Targach Poznańskich w 1935 r. w dziale lotniczym pierwszy raz pokazywano polską tkaninę spadochronową wykonaną dla wojska z jedwabiu produkowanego w Milanówku”.). Był to dla CDSJ i jej przedsiębiorczych założycieli szczytowy okres pomyślności, kiedy to (1938) Stacja zatrudniała 137 pracowników, dysponowała kapitałem zakładowym 150 tys. zł i parkiem 42 maszyn, jak również siecią 6 sklepów fabrycznych w kilku polskich miastachMiędzy innymi w Warszawie – ul.