Niektóre płazy potrafią absorbować wodę z wilgotnej gleby, jeśli pozwala im na to układ stężeń. Pewne płazy wytwarzają również coś w rodzaju kokonu, tworzenia którego jednakże u pustynnicy ani Heleioporus nie zaobserwowano. Pustynnica katolicka w glebie wilgotnej wolniej traci masę niż w suchej. Dlatego też w suchym podłożu ryje niechętnie. Natrafiwszy na takie, płaz ten pozostaje na powierzchni, może w takim przypadku zbierać się w grupy.
Na powierzchnię płaz wychodzi po obfitych opadach deszczu. Jego sposób lokomocji określa się jako przypominający mysi trucht na krótkich łapkach.
Życie w suchym klimacie wymusiło rozwinięcie odpowiednich przystosowań także w budowie i funkcjonowaniu narządów wewnętrznych. Dojrzałe płazy takich terenów wykształciły w nerkach nephrostomes, połączenia układu moczowego z jamą ciała, zbierające w niej płyn. Ich liczba różni się w zależności od gatunku płaza. Davies i Withers podają jako przykłady Litoria lesueurii, występującego w okolicy górskich strumieni przedstawiciela rodziny rzekotkowatych, mającego jedynie 20 takich tworów. Neobatrachus pictus ma ich około setki, Litoria alboguttata dwukrotnie więcej, natomiast pustynnica katolicka ma ich ponad 1000. Autorzy wspominają również, że u N. bennettii łączą się one nie tylko z naczyniami żylnymi nerek płaza, ale również z nefronami.