Zapewnia to przepływ wody z jamy ciała do układu moczowego, co pozwala zgromadzić ją w pęcherzu i tam przechować. Pojemności pęcherza u Notaden czy innego pustynnego rodzaju Neobatrachus są większe niż u ich krewnych. Zapasy te mogą być potem zużyte.
Wobec powyższego również rozród musi odbywać się poprzedzony ulewnym deszczem. Ma on miejsce w tymczasowo tworzących się zbiornikach wodnych. Samce przybywają doń, by pływać i nawoływać płeć przeciwną. Samica składa w takich zbiornikach swoje jaja. Nie zaobserwowano nigdy składania skrzeku przez pustynnicę katolicką. U pokrewnego gatunku Notaden melanoscaphus proces ten opisali Tyler, Crook i Davies w 1983. Wedle ich pracy bezogonowy składa jaja w cienkiej warstwie na powierzchni wody. Ze skrzeku wylęga się larwa wolno pływająca nazywana kijanką. Występują skrzela zewnętrzne. Czas życia kijanki trwa krótko, ograniczają go bowiem warunki środowiskowe, zwłaszcza krótkotrwałe istnienie zbiorników wodnych. U pokrewnego gatunku N. nichollsi rozwój trwa 16 dni.