Edukacja religijna – nauczanie o konkretnej religii i jej różnych aspektach: wierzeniach, doktrynach, zwyczajach i obrzędach. Obejmuje także socjalizację religijną, czyli proces wychowania do uczestnictwa we wspólnocie religijnej.
Zajęcia z wiedzy religijnej mogą być prowadzone w szkole podstawowej, ponadpodstawowej i średniej. Treść i sposób prowadzenia zajęć oraz stopień ich obowiązkowości zależą od systemu edukacyjnego w danym kraju.
W Polsce
II RP (1918–1945) Konstytucja marcowa z 1921 roku nakładała obowiązek prowadzenia lekcji religii w szkołach publicznych. Konkordat z 1925 roku uściślał sposób i wymiar prowadzenia lekcji., gdy chodzi o lekcje prowadzone przez Kościół katolicki.
PRL (1944–1989) W początkowym okresie Polski Ludowej lekcje religii były prowadzone w szkołach mimo wypowiedzenia przez Rzeczpospolitą Polską w 1945 konkordatu. Wynikało to z faktu, że taki obowiązek był zapisany w konstytucji marcowej, którą władze komunistyczne uznawały. Ograniczono nauczanie do 1 godziny tygodniowo (zamiast konkordatowych dwóch) i kierując się zasadą tolerancji oraz naczelną zasadą wolności sumienia zlikwidowano obligatoryjność uczestnictwa w nich. W dniu 15 września 1945 roku Ministerstwo Oświaty wydało okólnik w sprawie nauki religii w szkole.