W 1962 doszło do wojskowego przewrotu, po którym na czele junty stanął Ne Win. Od tego czasu notowano notoryczne przypadki łamania praw człowieka w kraju i intensyfikacje rebelii. Uzbrojone grupy mniejszości etnicznych zwróciły się przeciwko juncie wojskowej. Ponadto dyskryminowani byli wyznawcy islamu, zwłaszcza z grupy Rohingja. Doprowadziło to do powstania małych, ale aktywnych grup zbrojnych w regionie zamieszkiwanym przez muzułmanów, którzy wykorzystywali obozy dla uchodźców w Bangladeszu jako bazy. Obywatele Birmy uciekali z kraju, także z innych regionów ze względu na walki partyzanckie. W Tajlandii osiedliło się 160 tys. Birmańczyków, w innych krajach znacznie więcej.
Liczne wojny partyzanckie były wykorzystywane przez podmioty zewnętrzne dla realizacji swoich celów przeciwko Birmie, co doprowadziło do izolacji państwa od społeczności międzynarodowej. Brytyjczycy po tym, jak zorientowali się, iż nadanie niepodległości Birmie w takim kształcie było zbyt pochopnym krokiem w procesie dekolonizacji, poparli aspiracje niepodległościowe Kareńczyków. Z kolei Bangladesz wspierał muzułmanów z grupy Rohingja. Indie natomiast wspierały rebeliantów z Karenu i Kaczinu.