W tym samym okresie w Czechach powstawały liczne wizerunki Madonny z Dzieciątkiem w typie Hodegetrii (m.in. z Veveři, Zbraslava, Strahova, Mostu) świadczące o propagowaniu w Czechach bizantyńskiej tradycji malarstwa ikonowego, która nad Wełtawę dotarła dzięki ożywionym relacjom czeskich Luksemburgów z krajami włoskimi. Badacze dostrzegają w stylu Madonny Kłodzkiej związki z czeskimi Hodegetriami (zwłaszcza Madonna z Veveři) wpływ tradycji bizantyńskiej oraz włoskie precedensy (m.in. Giotto i malarze sieneńscy).
Od strony funkcji dzieło to było podmiotem różnych interpretacji, jako m.in. środkowa część retabulum szafiastego lub obraz o charakterze wotywnym. Pierwotnie obraz łączono z nieznanym tryptykiem, poświadczonym w datowanym na 1664 rok Vita Venerabilis Arnesti pióra jezuity Bohuslava Balbína, gdzie wspomniał o bocznych skrzydłach ołtarza (z wizerunkiem Madonny z Dzieciątkiem pośrodku), na których były ukazane sceny z dzieciństwa Chrystusa: Boże Narodzenie, Obrzezanie oraz Ucieczka do Egiptu i Dwunastoletni Chrystus w świątyni. Źródło to wspomina że ten tryptyk znajdował się w kłodzkim kościele Franciszkanów, który później przejęli Augustianie z czeskich Roudnic.