Aktywni uczestnicy i członkowie komitetów biedoty mogli liczyć na wynagrodzenie w postaci udziału w rozgrabionym majątku. Otrzymywali sprzęty domowe, mniejszy inwentarz lub skonfiskowaną żywność. Surowo zakazywano udzielania jakiejkolwiek pomocy rozkułaczonym jako wrogom ludu. Chłop uznany za kułaka i jego rodzina podlegał deportacji do obozów GUŁAG-u lub zesłaniu do odległych rejonów ZSRR. Jeżeli uniknął deportacji, nie wolno mu było pozostać w rodzinnej wsi, w szczególności zakazane było przyjmowanie byłych kułaków do kołchozów. Z tego względu rodziny rozkułaczonych – o ile nie zostały zesłane – były zmuszane do emigracji do miast, gdzie trwała forsowna industrializacja w ramach pierwszej pięciolatki.

Po ogłoszeniu przez Stalina programu przyśpieszonej kolektywizacji oraz „likwidacji kułactwa jako klasy” rozkułaczanie było stosowane masowo. W przypadku szczególnie opornych rejonów Rosji i Ukrainy rozkułaczaniu poddawano niejednokrotnie wszystkie gospodarstwa we wsi.

Zobacz też podkułacznik Wielki głód na Ukrainie

Przypisy

Bibliografia Stephen F. Cohen, Bukharin and the Bolshevik Revolution: A Political Biography, 1888-1938. New York: Knopf and Oxford University Press. 1973 i 1980, .

Kolektywizacja i Wielki głód na Ukrainie – Zofia Pawłowska Wspomnienia

Kategoria:Radziecka terminologia propagandowa Kategoria:Stalinizm Kategoria:Polityka rolna