Stronnictwo Prawicy Narodowej (w l. 1918–1919 Stronnictwo Budowy Zjednoczonej Polski, w l. 1919–1920 Stronnictwo Pracy Konstytucyjnej) – polska partia konserwatywna i ziemiańska, działająca w latach 1907–1937. Wywodziła się ze środowiska konserwatystów krakowskich, którzy przez cały okres jej istnienia stanowili trzon Stronnictwa.
Lata 1907–1918 Partia została utworzona 8 września 1907 w Krakowie na zebraniu około 500 osób, zwołanym z inicjatywy działaczy Klubu KonserwatywnegoSzymon Rudnicki, Działalność polityczna polskich konserwatystów 1918–1926, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź 1980, s. 22–24. Bezpośrednim impulsem do jej powstania był niepomyślny dla konserwatystów wynik wyborów do austriackiej Rady Państwa w maju 1907. Konserwatyści zdobyli mniej mandatów niż ludowcy i narodowi demokraci, toteż poczuli się zagrożeni, przede wszystkim ze strony drugiej. W rezultacie konkurujące ze sobą środowiska stańczyków i podolaków postanowiły zjednoczyć swoje siłyJózef Buszko, Walka o reformą wyborczą w Galicji, „Przegląd Historyczny”, 1955, z. 3, s. 390.. Od początku powstające stronnictwo uznało ziemiaństwo jako swoje zaplecze społeczne i jego interesów zamierzało też bronić. Wyrazem tego był wybór pierwszego prezesa którym został hr.