Zdzisław Tarnowski.
Pierwszą próbą polityczną nowego ugrupowania stały się wybory do Sejmu Krajowego Galicji w 1908. Po ich przeprowadzeniu pod naciskiem ówczesnego namiestnika Michała Bobrzyńskiego w przeddzień pierwszego posiedzenia sejmu trzy grupy: klub krakowski, podolacy i klub rolniczy utworzyły tzw. stronnictwo „prawicy sejmowej”. Poza nimi jednak pozostały liczące się środowiska skupione wokół Włodzimierza Kozłowskiego, Witolda Czartoryskiego i Tadeusza Cieńskiego, które utworzyły tzw. Centrum. Środowiska te już wtedy czuły się bliższe narodowej demokracji niż stańczykom – byli to głównie politycy młodszej generacji podolaków. Do 1911 ponowny rozdział środowisk konserwatywnych w Galicji stał się faktem. SPN stało się wraz z demokratami i ludowcami podstawą tzw. Bloku Namiestnikowskiego, zaś większość podolaków zasiliła tzw. antyblok, którego liderem była narodowa demokracja. Osią sporu pomiędzy tymi ugrupowaniami był projekt reformy wyborczej do Sejmu Krajowego. Kiedy w 1913 wydawało się, że uchwalenie reformy wyborczej jest bliskie, wystąpili przeciwko niej biskupi galicyjscy. W rezultacie projekt reformy upadł, co było poważnym ciosem dla promującego go SPN.