Lata 1918–1937 Po odzyskaniu niepodległości polityka dotychczasowych liderów SPN stała się przedmiotem krytyki młodszego pokolenia konserwatystów, na czoło których w tym czasie wysunął się Aleksander SkrzyńskiSzymon Rudnicki, Działalność polityczna polskich konserwatystów 1918–1926, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź 1980, s. 41–44.. W liście otwartym do Jaworskiego zarzucił konserwatystom krakowskim brak programu we wszystkich w zasadzie dziedzinach i postulował opracowanie go, tak, by wokół niego podjąć próbę skupienia „szerokich warstw konserwatywnych”. Wśród działaczy konserwatywnych istniały wówczas daleko idące rozbieżności co do kroków, jakie należy podjąć. Młodsi (Stanisław Dąmbski i Tadeusz Starzewski) byli zwolennikami założenia nowego stronnictwa, zaś wspomniany już Aleksander Skrzyński zreformowania istniejącego – dla którego napisał nawet program i poddał go pod dyskusję. Pojawiły się także głosy nawołujące do współpracy z narodową demokracją, na co z kolei nie chcieli się zgodzić dotychczasowi przywódcy: Michał Bobrzyński, Stanisław Estreicher i Władysław Leopold Jaworski. W rezultacie tego wewnętrznego kryzysu na zebraniu 27 listopada 1918 na wniosek Cezarego Hallera rozwiązano SPN, a zawiązano na podstawie nowego statutu Stronnictwo Budowy Zjednoczonej Polski.