Przeciwko starym działaczom wystąpiło wspólnie młodsze pokolenie. 13 grudnia 1918 wybrano nowe władze stronnictwa. Prezesem został ponownie Zdzisław Tarnowski, ale jego zastępcami ludzie nowi: Stanisław Starzyński — przywódca konserwatystów wschodniogalicyjskich, Aleksander Skrzyński — motor zmian w stronnictwie, i ks. Bronisław Swieykowski. Potrzebę utworzenia nowego stronnictwa motywowano koniecznością przeprowadzenia konsolidacji wewnętrznej oraz rozszerzenia działalności na cały kraj, gdy tymczasem SPN obliczone było na „ciasne stosunki galicyjskie”. Stąd za jeden podstawowych celów wysuwano nawiązanie stosunków z innymi grupami konserwatywnymi. W praktyce była to próba odcięcia się od starej skompromitowanej nazwy i obciążonych lojalizmem polityków. W rezultacie zmian część starszych działaczy odsunęła się od działalności w stronnictwie, weszła do niej natomiast znacząca grupa konserwatystów wschodniogalicyjskich.