Po wyborach w styczniu 1919 i połączeniu z działaczami Stronnictwa Polityki Realnej z byłego zaboru rosyjskiego oraz mniejszymi konserwatywnymi grupami stronnictwo przyjęło nazwę Stronnictwa Pracy Konstytucyjnej. W Sejmie Ustawodawczym działacze SPK stali się podstawą Klubu Pracy Konstytucyjnej, liczącego w połowie 1919 r. 18 parlamentarzystówWojciech Roszkowski, Najnowsza historia Polski. 1914–1945, Świat Książki, Warszawa 2003, s. 60.. Po rozłamie i opuszczeniu stronnictwa przez znaczną część dawnych "realistów", w wyniku szerokiej dyskusji na Radzie Naczelnej SPK 21–22 lutego 1920 niemal jednogłośnie powrócono do dawnej nazwy partii – Stronnictwa Prawicy NarodowejSzymon Rudnicki, Działalność polityczna polskich konserwatystów 1918–1926, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź 1980, s. 101.. Jednocześnie potwierdzono dotychczasowe priorytety programowe, do których należały: wierność Kościołowi katolickiemu, połączona z tolerancją wobec innych wyznań, dążenie do parlamentu dwuizbowego, silnej władzy wykonawczej oraz „do rozumnego postępu, ładu i porządku”Uchwały Stronnictwa Prawicy Narodowej, „Czas”, nr 48 z 25 lutego 1920, s. 1..