Okres sporów religijnych zaowocował znakomitą twórczością teologiczną Germana z Konstantynopola, Jana Damasceńskiego, Teodora Studyty i patriarchy Focjusza. Focjusz zasłynął również jako filolog i poeta. Do odrodzenia epigramu bizantyńskiego przyczynił się w tym czasie swą twórczością Teodor Studyta. W IX wieku tworzyła też jedyna znana poetka bizantyńska Kasja. Na polu historiografii zaznaczyli swą obecność kronikarze: Jerzy Synkelos, Teofan Wyznawca i Nicefor Patriarcha.
Okres IV 867–1081 Jest to okres panowania dynastii macedońskiej i Dukasów od objęcia władzy przez Bazylego I Macedończyka aż po panowanie Nicefora III Botaniatesa. Obejmuje apogeum Cesarstwa Bizantyńskiego, okres podbojów i rozkwitu kulturalnego, a następnie stopniowego rozkładu systemu państwowego za rządów administracji urzędniczej. Na polu literatury charakteryzuje się nawrotem do studiów klasycznych i wspaniałym rozkwitem twórczości literackiej.
Wielkimi indywidualnościami tego okresu byli dwaj wybitni polihistorzy: cesarz Konstantyn VII Porfirogeneta: historyk i encyklopedysta i Michał Psellos: historyk, filozof, filolog, teolog i poeta.