Obejmuje lata panowania dynastii heraklijskiej od Herakliusza do Teodozjusza III, okres anarchii i rewolt wojskowych, walki o przetrwanie Cesarstwa i jego odrodzenie. W literaturze charakteryzuje się rozkwitem twórczości monoteletów i pojawieniem się poezji świeckiej.

Najwybitniejszym pisarzem bizantyńskim tego okresu był teolog Maksym Wyznawca. Tworzył wówczas również teolog, hagiograf i poeta Sofroniusz, patriarcha Jerozolimy. Mistrzem nowego gatunku poetyckiego – kanonu – okazał się Andrzej z Krety. Poezję świecką do szczytu rozwoju doprowadził Jerzy Pizydes. W I połowie VII wieku pisał też ostatni na dłuższy czas historyk bizantyński Teofilakt Symokatta.

Okres III 717–867 Przypada na panowanie dynastii izauryjskiej, Niceforów i amoryjskiej od wstąpienia na tron Leona III Izauryjczyka do śmierci Michała III Metystesa. Jest okresem walki ikonoklastów z ikonodulami i osłabienia państwa. W literaturze czasem rozwoju historiografii, literatury teologicznej i epigramu.