I wojna światowa odbiła się ujemnie na stanie dobrze rozwijającej się parafii. W latach 1915–1921 funkcję pastora pełnił ks. Edmund Wentzel. Sytuacja finansowa parafii była w tym czasie tragiczna. Jedynie zwiększenie wysokości składki kościelnej uchroniło parafię przed koniecznością sprzedaży domu parafialnego. Niezwykle szanowany przez parafian ksiądz Wentzel będąc z wizytą u chorego zaraził się i po kilku dniach pomimo pomocy lekarskiej zmarł. W okresie międzywojennym parafią piotrkowską zarządzali ks. Henryk Otto (1921-1932) oraz ks. Max Petznik (1933-1945). Głównym problemem nowych administratorów była w dalszym ciągu sytuacja finansowa parafii oraz kwestia wyposażenia kościoła w nowe organy.
Okres II wojny światowej świątynia przetrwała bez zniszczeń, sama parafia natomiast po 1945 roku na skutek akcji wysiedleńczej ludności niemieckiej uległa poważnemu zmniejszeniu. Proboszczem parafii został w 1945 roku ksiądz Otton Krenz, a po jego wyjeździe do Warszawy w 1949 roku ks. Dr Woldemar Gastpary z Tomaszowa. 10 lipca 1950 r. duszpasterzem parafii mianowany został ks. Jerzy Gryniakow, którego uroczysta ordynacja odbyła się w Piotrkowie 20 maja 1951 r. Ordynacji dokonał ks. biskup prof. Jan Szeruda w asyście ks. prof. Karola Wolframa i ks. sen. W. Gastpary’ego.