Oprócz tego w budynku zlokalizowano też stację ratunkową Towarzystwa Krzewienia Narciarstwa oraz kancelarię miejscowej jednostki Korpusu Ochrony Pogranicza.

Obiekt, nazywany zwyczajowo „WKN-em” („Wukaenem”), cieszył się dobrą renomą wśród narciarzy i pomimo krótkiego czasu swojego istnienia uzyskał status niemalże kultowego.

Po wybuchu II wojny światowej schronisko opustoszało, pozostał w nim jedynie kierownik obiektu. Kontrolujące okolicę wojska radzieckie zajęły budynek dopiero z nastaniem zimy 1939 roku, wcześniej obawiając się, ze schronisko mogło zostać zaminowane. Wewnątrz utworzono miejsce przetrzymywania osób zatrzymanych przy przekraczaniu granicy z Węgrami. W obiekcie dochodziło do przesłuchań i egzekucji.

Schronisko nie przetrwało wojny. Zostało podpalone latem 1941 roku przez wojska radzieckie wycofujące się w tych terenów po ataku III Rzeszy na ZSRR. Z uwagi na nieumiejętne podłożenie ognia drewniane schronisko dopalało się dość długo, jednak okoliczna ludność nie podejmowała prób jego ugaszenia, spodziewając się, że pod obiekt wykorzystywany na cele wojskowe mogły zostać podłożone materiały wybuchowe. Podaje się niekiedy, że schronisko spłonęło dopiero w 1944 roku podczas walk polskiej partyzantki z oddziałami niemieckimi.