Eaton (1962) zrekonstruował helikopriona z dwoma spiralami zębowymi – jedną w górnej szczęce i jedną w żuchwie. Hay (1909) uważał spirale zębowe za ząbki skórne, które miały znajdować się na płetwach piersiowych lub na płetwie ogonowej.
Karpinski (1911, 1915) zasugerował, że spirala zębowa była osłonięta chrząstką. Obruczew (1953) zrekonstruował helikopriona ze zwojami spirali wypełnionymi chrząstką. Obecność chrząstki okrywającej spiralę zębową helikopriona oraz położenie spirali w żuchwie potwierdził Bendix-Almgreen w 1966. Badał on skamieniałości helikopriona odkryte w Idaho, które oprócz spirali zębowych zawierały także fragmenty czaszki. Najlepiej zachowany okaz – IMNH 37899 (znany także jako “Idaho 4”) – zawierał żuchwę, szczękę i chrząstkę okrywającą utworzoną przez chrząstkę Meckela. Jeden z elementów czaszki Bendix-Almgreen uznał za mózgoczaszkę, jednak tomografia komputerowa ujawniła, że jest to część górnej szczęki, interpretowanej przez Tapanila i współpracowników jako podniebienie. Bendix-Almgreen umieścił spiralę zębową w przedniej części żuchwy. lewo|mały|Przestarzała rekonstrukcja helikopriona z długą żuchwą Rekonstrukcję podobną do tej Bendix-Almgreena przedstawił Lebiediew w 2009 r.