Następnie pełnił obowiązki w Larosowie ucząc kleryków zakonnych retoryki, skąd po upływie roku przyjechał do Lwowa gdzie przebywał w seminarium na kursie teologicznym Uniwersytetu Lwowskiego. Ze względów zdrowotnych, po namowie lekarza, opuścił seminarium i zamieszkał w klasztorze św. Jerzego kończąc kurs teologiczny. W tym samym czasie uczył się prawa cywilnego i języka niemieckiego. W 1789 po zakończeniu nauki otrzymał funkcję kierowniczą katedry dogmatyki Uniwersytetu Lwowskiego. Katedrą tą kierował jako profesor niemalże do śmierci. 7 grudnia 1789 przyjął święcenia kapłańskie z rąk unickiego biskupa lwowskiego Piotra Bielańskiego Rittera. W 1803 przyjął obowiązki zakonne procurator causarum, które wypełniał do 1822 - „uchodził bowiem za najświatlejszego Bazylianina swego czasu, którego radziły się wszystkie zakony w sprawach spornych i trudnych”. Wykłady przeprowadzał, o co sam zabiegał, w języku ruskim, później także po łacinie. Ponadto w 1822 wybrany został prowincjałem. Wieloletni dziekan wydziału teologii m.in. w latach 1800, 1801, 1818, 1823, W roku akademickim 1821/1822 pełnił funkcję rektora Uniwersytetu Lwowskiego.