Utrzymywał kontakty z przedstawicielami nauki różnych środowisk z Polakami, Austriakami, Niemcami, Rosjanami, duchowieństwem prawosławnym i rzymskokatolickim. W 1817 podpisał się pod projektem stworzenia Instytutu Ossolińskich we Lwowie, otrzymywał propozycje objęcia stanowisk profesorskich w Wiedniu i Krakowie. Doskonale znał łacinę, grekę, niemiecki. Tłumaczył ze starogreckiego prace antycznych autorów, prowadził korespondencję po niemiecku, prowadził wykłady po łacinie. Poza teologią i filozofią, Hryniewiecki zajmował się historią i kulturą, literaturoznawstwem, językoznawstwem, zbierał rękopisy drukowane i zabytki piśmiennictwa, paleografią oraz bibliografią.
W 1803 jako reprezentant duchowieństwa greckokatolickiego był delegatem do cesarza z prośbą o wskrzeszenie greckokatolickiej metropolii halickiej.
W 1817 wpisany został jako baron do metryki Stanów Galicyjskich i zasiadał jako deputat kapituły na sejmach.