Aktywny politycznie w okresie Wiosny Ludów. Członek Centralnej Rady Narodowej we Lwowie, wybrany z grona członków sejmu stanowego. Jednocześnie odmówił wejścia do tworzonej przez gubernatora Franza Stadiona Rady Przybocznej przy gubernium. W latach 1848–1849 współpracował ze wspieraną przez Stowarzyszenie Ziemiańskie konserwatywną „Polską”. Od 1860 współorganizator wraz z Adamem Sapiehą pisma „Głos”.
Poseł do Sejmu Krajowego Galicji I, II i III kadencji (1861–1878), wybrany w I kurii w 1876 z obwodu Sanok, z okręgu wyborczego Sanok, od 1877 z okręgu rzeszowskiego. 30 września 1878 zrzekł się mandatu. W Sejmie pracował w komisji budżetowej. Aktywny na terenie Sejmu, związany z grupą liberalno-demokratyczną. Zgłaszał wnioski zmierzające do zwiększenia reprezentacji miast w Sejmie (1866, 1874). Popierał Aleksandra Dunina Borkowskiego domagającego się wprowadzenia języka polskiego jako urzędowego w Sejmie i Wydziale Krajowym. Przeciwnik Floriana Ziemiałkowskiego i Franciszka Smolki. Wypowiadał się także w sprawach gospodarczych, m.in. dot. górnictwa, regulacji rzek oraz propinacji. W latach 1865–1866 zastępca członka Wydziału Krajowego.