Sofroniusz był nie tylko poetą, ale i teologiem. Zwołał synod do Jerozolimy, po czym skierował obszerny list synodalny przeciw monoteletom do papieża Sergiusza. Zachowało się jego 9 homilii na różne tematy. Był też autorem szczegółowego Żywota świętych Cyrusa i Jana, dwóch największych świętych egipskich, Żywota św. Jana Jałmużnika i Biografii św. Marii Egipcjanki, dawnej jawnogrzesznicy z Aleksandrii. Hagiografię uprawiał także biskup Leoncjusz z Neapolis na Cyprze (590–668). Leoncjusz zerwał z pisaniem w języku literackim, chcąc dotrzeć ze swymi żywotami świętych do ludu. Opracował w języku ludowym Żywot św. Jana Jałmużnika, a także Żywot Szymona Salosa (Szalonego) z Edessy i Żywot św. Spirydiona z Trimitus. Leoncjusz jest ponadto autorem licznych homilii i Dialogu przeciw Żydom w 5 księgach. Z tego czasu zachował się też szereg drobniejszych utworów hagiograficznych różnych autorów: Żywot św. Szymona Słupnika autorstwa Arkadiusza, biskupa Konstancji na Cyprze; Żywot Jerzego pustelnika palestyńskiego, pióra mnicha Antoniusza; Żywot Teodora Sykeoty, napisany przez Grzegorza;
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Literatura bizantyńska za panowania dynastii heraklijskiej · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.