Żywot Teofana Wyznawcy pióra mnicha Nicefora oraz Zbiór cudów św. Demetriusza wydany przez arcybiskupa Tesaloniki Jana. Najwybitniejszym teologiem VII stulecia był Maksym Wyznawca (580–662), początkowo urzędnik cesarski, potem mnich zwalczający popierany przez cesarza monoteletyzm. Zakończył życie na wygnaniu w Lazyce, gdzie z rozkazu cesarza obcięto mu rękę i język. W pismach Do Marisa, O duszy i w Listach zwalczał monofizytyzm i monoteletyzm. Pozostawił też po sobie 5 rozpraw egzegetycznych i Kateny – antologie komentarzy Ojców Kościoła do Pisma Świętego. Wysoką wartość posiadają pisma ascetyczne Maksyma: Rozdziały o miłości, Dialog o ascezie, Rozdziały o wiedzy. Maksym pozostawił po sobie również około 500 listów o tematyce filozoficznej, teologicznej i historycznej, 5 dialogów o Trójcy Świętej i komentarze do Dionizego Pseudo-Areopagity i Grzegorza z Nazjanzu.
Za panowania Herakliusza działał w Konstantynopolu Jerzy Chojrobosk, profesor wyższej szkoły ekumenicznej w Konstantynopolu i chartofylaks. Spisane przez studentów wykłady Chojroboska objaśniają zasady odmiany rzeczowników i czasowników greckich.