Zachował się w formie notatek z wykładów traktat O prozodii, fragmenty pracy o podręczniku Gramatyki Dionizjusza Traka, wykłady o wersyfikacji greckiej, spisany przez studentów Komentarza Podręcznika Hefajstiona, interpretacja Onomatikon Herodiana. W okresie tym działali również wybitni medycy kontynuujący osiągnięcia swoich poprzedników z VI stulecia. Paweł z Eginy opracował, idąc za wzorem Aecjusza z Amidy, podręcznik medyczny w 6 księgach. Teofil Protospatar napisał O budowie człowieka, a jego uczeń Stefan z Aten Komentarz do Prognostyku Hipokratesa i Komentarz do terapeutyki Galena.
Twórczość lat późniejszych mały|Andrzej z Krety Najwybitniejszym twórcą bizantyńskim drugiej połowy VII i początków VIII wieku był Andrzej z Krety (ok. 660–740), uczestnik VI soboru powszechnego, po 692 roku biskup Krety. Andrzej jest autorem 50 homilii, zasłynął jednak przede wszystkim jako poeta, twórca kanonów – pieśni chóralnych, które zastąpiły w liturgii wcześniejsze kontakia. Kanon w formie nadanej mu przez Andrzeja składał się z 9 części zwanych odami. Każda oda liczyła trzy i więcej strof. Andrzej zespolił dawne kontakia w jedną pieśń, zachowując nawet ich zamkniętą treść.