Żyjący ówcześnie mnich i kronikarz, Hugo Candidus tak opisuje to wydarzenie:
thumb|left|250px|Pozostałości saskiego kościoła pod południowym transeptem dzisiejszej katedry Budowę nowego kościoła w stylu normańskim rozpoczął 8 marca 1118 roku opat Jan z Sées (1114-1125). Wedle Candidusa, do śmierci w 1125 roku, brał czynny udział w pracach. Odbudowa została wstrzymana za czasów jego następcy, Henryka z AndegaweniiHenryk był spokrewniony z angielskim królem Henrykiem I Beauclerkiem., który u historyków zarobił na opinię gnuśnego i chciwego skandalisty. Dopiero pod okiem kolejnego opata, Marcina z Bec, udało się ukończyć prezbiterium, stalle, oraz wschodnie części naw bocznych i obu transeptów. W 1140 lub 1143 roku miało miejsce ponowne poświęcenie, sprowadzono także relikwie, a klasztor został ponownie zasiedlony.
Do 1193 roku kolejni opaci – Wilhelm z Waterville, wybrany przez samych mnichów były kapelan Henryka II oraz Benedykt – ukończyli transepty i nawy boczne, dobudowali dwie kaplice, szpital, główny hol, trzy kondygnacje centralnej wieży oraz dekorowany, drewniany strop.