5., lecz z powodu niespełnienia warunku wieku (30 lat) musiał złożyć mandat. Wybrany ponownie 10 października 1888 rokuSprawy krajowe. Jaworów. „Czas” 1888 nr 234 z 12 października, s. 2.. W ostatniej kadencji Sejmu wybrany posłem w 1913, złożył mandat w lutym 1914. W Sejmie pracował w sejmowych komisjach: budżetowej, gospodarstwa krajowego, gminnej, wodnej i sanitarnej. Był zwolennikiem upaństwowienia kolei galicyjskich. Oprócz tego zaangażował się w działania na rzecz podniesienia poziomu szkolnictwa w Galicji, m.in. w 1893 opowiedział się za jego reformą i podniesieniem statusu materialnego nauczycieli. Od 1898 pracował w sejmowej komisji szkolnej – wspierając rozwój szkolnictwa ludowego. Szczególnie dużo uwagi poświęcał szkolnictwu rolniczemu. Jak pisał Jerzy Zdrada: był politykiem skrajnie konserwatywnym, a nawet reakcyjnym. Gruntownie wykształcony, z szerokimi zainteresowaniami społecznymi, ekonomicznymi i historycznymi, był pełnym temperamentu mówcą. Zawsze podkreślał swój klerykalizm, konserwatyzm i przywiązanie do dynastii Habsburskiej. Na forum sejmu, żądał m.in. wielokrotnie szerszego wprowadzenia nauki religii. Te cechy wysunęły go na przywódcę wschodniogalicyjskich konserwatystów – podolaków.