Będąc od 1897 członkiem sejmowej komisji dla sprawy reformy wyborczej w Galicji, był zarazem jej głównym przeciwnikiem – w swych wystąpieniach krytykując próby zdemokratyzowania prawa wyborczego, obawiając się zwiększenia roli politycznej przez społeczność ukraińską. Rozmiary strajku rolnego we wschodniej Galicji, a zwłaszcza liczny udział w nim Ukraińców spowodowały, że stał się zwolennikiem sojuszu dworu z polskimi chłopami na tym terenie. W tym czasie zorganizował akcję tworzenia stowarzyszeń obrony narodowej. Sprawa ta spowodowała nawiązanie sojuszu politycznego podolaków z narodowymi demokratami. W sejmach od 1908 do 1914 był przywódcą konserwatywnego klubu „Centrum”, który prowadził w sojuszu z endecją walkę z posłami ukraińskimi, m.in. w 1912 sprzeciwił się negocjacjom polsko-ukraińskim w sprawach reformy wyborczej.

Był także posłem do austriackiej Rady Państwa VII, VIII, IX i X kadencji (12 maja 1888 – 30 stycznia 1907) z kurii I – większej własności ziemskiej, z okręgu wyborczego nr 10 (Jaworów – Mościska – Cieszanów). W marcu 1903 zrezygnował ponieważ otrzymał mandat w okręgu nr 16 (Stryj – Żydaczów – Dolina – Kałusz), mandat po nim w okręgu nr 10 objął Aleksander Poniński.