Historia Zanim powstał DNS, odwzorowania nazw komputerów na adresy utrzymywał Network Information Center w jednym pliku o nazwie HOSTS.TXT, który wszystkie komputery w sieci pobierały protokołem FTP. Rozwiązanie to przestało się skalować wraz ze wzrostem ARPANETu i wczesnego internetu. Ruch potrzebny do rozesłania nowej wersji pliku rósł proporcjonalnie do kwadratu liczby hostów, a obciążenie samego komputera NIC było znaczne. Zmieniał się przy tym charakter sieci: wieloosobowe komputery z podziałem czasu ustępowały lokalnym sieciom stacji roboczych, a organizacje, które samodzielnie zarządzały swoimi nazwami i adresami, musiały czekać na wprowadzenie zmiany w HOSTS.TXT przez NIC, zanim stała się ona widoczna dla reszty sieci. Chciały też nadać własnej przestrzeni nazw wewnętrzną strukturę.
Powstało wówczas kilka propozycji zarządzania przestrzenią nazw, różniących się szczegółami, ale zgodnych co do tego, że przestrzeń ta powinna być hierarchiczna, odpowiadać z grubsza strukturze organizacyjnej, a poziomy hierarchii należy rozdzielać kropką.