Jedną z nich był opublikowany w sierpniu 1982 roku dokument RFC 819 autorstwa Zaw-Sing Su i Jona Postela, objaśniający samą konwencję zapisu nazw – zastąpienie prostego oznaczenia komputera nazwą złożoną, czytaną od najbardziej szczegółowej części po lewej do korzenia hierarchii po prawej. Projekt oparty na rozproszonej bazie danych opisano w 1983 roku w dokumentach RFC 882 i RFC 883, a po doświadczeniach z kilkoma implementacjami system przyjął postać zawartą w obowiązujących do dziś dokumentach RFC 1034 i RFC 1035 z listopada 1987 roku.
Nazwy domen Rozproszona baza danych DNS jest indeksowana nazwami domen, tworzącymi drzewiastą strukturę hierarchiczną. Węzły drzewa DNS posiadają etykiety tekstowe o długości od 1 do 63 znaków: pusta etykieta o zerowej długości zarezerwowana jest dla węzła głównego. Etykiety węzłów oddzielone kropkami czytane w kierunku od węzła do korzenia drzewa tworzą pełną nazwę domenową (na przykład „pl.wikipedia.org.”Pusty ciąg za kropką to „nazwa” domeny głównej, obejmującej całą przestrzeń nazw DNS;