Ludowy Związek Obrony Ojczyzny i Wolności (ros. Народный Союз защиты родины и свободы) – antybolszewicka organizacja rosyjska w Rosji, a następnie na emigracji w latach 1918–1924.
W marcu 1918 r. w Moskwie z inicjatywy działacza Partii Socjalistów-Rewolucjonistów (tzw. eserowców) Borysa Sawinkowa została utworzona nielegalna organizacja o charakterze antybolszewickim o nazwie Związek Obrony Ojczyzny i Wolności. Borys Sawinkow sprawował jednocześnie funkcję przedstawiciela Dońskiej Rady Państwowej gen. Michaiła Wasiliewa. Związek głosił hasło walki przeciw bolszewizmowi, odtworzenia „jednej i niepodzielnej Rosji”, przekazania władzy Zgromadzeniu Ustawodawczemu, podziału ziemi dla chłopów, dotrzymania sojuszu wojskowego z państwami Ententy. W skład organizacji weszli zarówno wojskowi, jak też działacze różnych ugrupowań politycznych, od socjalistów po monarchistów. Przyjmowano każdego, kto uznawał program organizacji i chciał walczyć z bronią w ręku przeciwko bolszewikom. Na czele Związku stał sztab z podziałem na wydziały wywiadu i kontrwywiadu oraz oddziały zagraniczny i spraw wewnętrznych. Funkcję sekretarza przewodniczącego Borysa Sawinkowa i jednocześnie skarbnika pełnił Flegont Klepikow. Szefem sztabu był płk Aleksandr Pierchurow, zaś szefem kadr wojskowych płk Kārlis Goppers.