Za utrzymywanie kontaktów z Armią Ochotniczą odpowiadał płk Stradiecki. Na czele wywiadu i kontrwywiadu stał ppłk Frīdrihs Briedis, który ponadto koordynował propagandą antybolszewicką skierowaną przeciwko oddziałom Czerwonych Strzelców Łotewskich. Z kolei szefem oddziału prowincjonalnego i propagandy był dr N. Grigoriew, występujący jako „dr Aksanin”. Kontakty z państwami Ententy utrzymywał Aleksandr Dikhof-Dierental. Kawaleryjskie centrum organizacji utworzył rtm. Aleksandr Wielienkin, zaś artyleryjskie centrum – kpt. Szreder. Finanse pochodziły od władz białogwardyjskich i cudzoziemskich przedstawicielstw w Rosji. Wiosną 1918 r. oddziały organizacji powstały w wielu miastach rosyjskich. Jej liczebność wynosiła wówczas ok. 5,5 tys. członków. Prowadzili oni działania wywiadowcze i propagandowe skierowane przeciwko nowo formowanym bolszewickim oddziałom wojskowym i oddziałom CzeKa oraz przywódcom i czołowym działaczom Rosyjskiej Partii Komunistycznej (bolszewików) (RKP(b)). Po zdekonspirowaniu części struktur organizacji w Moskwie wczesnym latem 1918 r., sztab Związku został przeniesiony do Jarosławia, a następnie do Kazania.